Love is all around...but not mine

ด้วยความที่เป็นคนเลือดกรุ๊ป B เจ้าแห่งความใจเย็น (เรียกว่าเอื่อยเฉื่อย ไร้กฎเกณฑ์จะถูกกว่า - -a)

ร้อยวันพันปีถึงจะมีเรื่องให้โมโหสุดขีด ถึงขั้น ปึ้ด

เรื่องของเรื่องก็คือว่า

 .

.

อิชั้นทำงานไกลบ้านมากค่ะ เสียเวลาเดินทางไปกลับรวมแล้วกว่า 4 ชม. (สี่ชั่วโมงนี่ไปถึงประจวบได้สบายๆ)

เมื่อวาน วางแผนไว้ดิบดี ว่าจะเลิกงานเร็วหน่อย แล้วกลับมาถึงบ้านสัก 2 ทุ่ม จะได้เปลี่ยนธีมบล็อค (ไร้สาระมาก)

เอาละ 6 โมงเย็น ออกจากที่ทำงาน เวลาประมาณนี้ ต้องถึงบ้านไม่เกิน 2 ทุ่มแน่ๆ

รถเมล์สายเดียวที่นั่งจากป้ายรถเมล์ปากซอยไปถึงท่าน้ำนนท์ คือ 356 นนทบุรี

.

.

15 นาทีผ่านไป

หยิบเอ็มพีสามมาฟังแก้เซ็ง เอาน่า รถสายนี้มันก็ช้าของมันอยู่แล้ว ที่เห็นผ่านตาก็มีแต่ 356 ปากเกร็ด

 

.

.

.

30 นาที ผ่านไป

ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท พร้อมๆกับ 356 ปากเกร็ดผ่านไปอีก 6 คัน ตอนนั้นเริ่มจะ ปึ้ด แล้วนิดๆ

.

.

.

1 ชม. ผ่านไปแล้วนะเว้ยเฮ้ย

มันก็ยังไม่มา แสรดดดดดดดดดด ช่วงนั้นเริ่มหูอื้อ ตาลาย ของเริ่มขึ้น ถึงกับโทรไปหาแม่ ซึ่งร้อยวันพันปีไม่เคยจะโทร

หลังจากโวยวายอยู่พักใหญ่ แม่ก็ให้คำตอบมาว่า  "เดี๋ยวมันก็มา"

ปึ้ด

.

.

.

1 ชั่วโมงครึ่ง....ผ่านไป....

หึหึหึ

เวลาไม่เท่าไหร่ แต่....

เชดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อารายของเมิงงงงงงงงงงงงง

ตอนนั้นโมโหมาก จนร้อนวูบวาบอยู่ในหัว ปวดตุ้บๆ

เวลา 1 ชั่วโมงครึ่งอันมีค่าของช้านนนนนนนนนนนน

แต่แล้ว

มันก็มา....356 นนทบุรี

 

หึหึ

.

.

.

ปึ้ด ปึ้ด ปึ้ด

อิชั้นไม่ฟังอิร้าค่าอิรมที่ไหนแล้ว สะพายกระเป๋าเข้ากับไหล่แล้วกรูไปที่รถเมล์พร้อมกับผู้โดยสารมากมายที่ยืนรอมันอยู่

คนอื่นเขาพุ่งใส่ประตูหน้า ไม่ก็ประตูหลัง

อิชั้น ไปที่กลางตัวถังรถ

.

.

.

แล้วยกเท้าถีบเปรี้ยงงงงงงงงง

.

.

.

สะดุ้งสะเทือนกันไปทั้งคัน รวมทั้งตัวคนถีบนี่ก็ด้วย อิชั้นไม่สนใจ หันหลังกลับเดินขึ้นสะพานลอยไปรอรถอีกฝั่งแทน

.

.

หลังจากทำลงไปก็หายแค้น แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองมันบ้าสิ้นดี

ความผิดไม่ได้อยู่ที่รถเมล์คันนี้ซะหน่อย

(ทำไงได้ ก็เลือดมันเข้าตา ตอนนั้นไม่เดินขึ้นไปถีบคนขับก็ดีแค่ไหนแล้ว)

.

.

 

 

คำเตือนจากเอนทรีย์นี้ คือ อย่าลอกเลียนแบบนะคะ

หากระดาษห่อก้อนหินแล้วเขวี้ยงสุดแรงเกิดดีที่สุด - -b

.

.

.

เกือบลืม

ลอยช้า ดีกว่าไม่ลอย อิอิ