Love is all around...but not mine

เตือน - เนื้อหาวันนี้เป็นไปในรูปแบบ ช-ช ดังนั้น ท่านใดที่เปิดมาแล้วพบว่าไม่ใช่ไทป์ละก็ รีบปิดเลยงับ ขอบพระคุณ 

เอาไปแปะต่อจากตอน 7.1 เลยนะงับ อ่านเรียงกันไป อิอิ เกือบได้หลุมดำทั้งตอนเลยนะนี่

Fanfic Vampire Knight
::Bloody Snow::
Kaname X Zero
By Saintsitive
Part 7.2

 

สีหน้าที่คานาเมะมองเห็นนั้นเหมือนเจ้าตัวไม่อยากจะเชื่อในความโหดร้ายที่คนคนนึงจะมีได้ เหมือนคนที่สิ้นหวังจนกระทั่งไม่จำเป็นต้องกรีดร้องอีกต่อไป

.........ไม่มีใครจะช่วยเซโร่ได้............ไม่มี................

เมื่อชายหนุ่มออกแรงกดลงกลางอกร่างข้างใต้อีกครั้ง ปฏิกิริยาขัดขืนมีมาเพียงเล็กน้อยก่อนที่เซโร่จะยอมปล่อยตัวให้นอนราบไปกับเตียง....มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง..........การขืนบังคับที่เขาเกลียดแสนเกลียด...........

.........แต่หนีไม่ได้..........ต่อต้านไม่ได้..............

ทางออกเดียวที่มี คือยินยอม........แม้จะไม่พร้อมใจเลยก็ตาม..........

ดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องมองร่างของน้องชายที่ยังคงไม่ได้สติอยู่บนเก้าอี้นวมไม่ให้คลาด สะกดใจไม่ให้ต่อต้านอย่างสุดกำลัง มือทั้งสองขยุ้มผ้าปูเตียงไว้เต็มแรง พยายามกล่อมตัวเองให้นึกถึงแต่อิจิรุ

เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันความคิด ทุกสัมผัสจึงจงใจจะกระตุ้นให้เขาคล้อยตาม มือใหญ่ที่ลูบผ่านตรงไหนก็ทิ้งร่องรอยร้อนผ่าวไว้ตรงนั้นกำลังเคล้นคลึงยอดอกใต้เสื้อเชิ้ตตัวบางก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกจนเปิดให้เห็นผิวขาวที่ผอมจนเห็นรอยกระดูก คานาเมะเฝ้ามองใบหน้าที่เครียดขึงและอดทนอดกลั้นค่อยๆซับสีเลือด ลมหายใจค่อยๆหนักหน่วง

.........แต่ถึงอย่างนั้น.........ในสายตาของเซโร่.........ก็ยังมีเพียงน้องชาย..............

"อึก!!"  ร่างที่รองรับอารมณ์อยู่เบื้องล่างสะดุ้งตัวโยนเมื่ออีกฝ่ายกัดลงกลางอกเขาจมเขี้ยว โดยที่ทั้งสองมือยังบดคลึงอยู่ที่เดิมจนมันเริ่มตั้งชัน เซโร่หลับตาข่มใจอย่างสุดความสามารถ ยิ่งมือนั้นเลื่อนหายไปใต้ขอบกางเกงเซโร่ยิ่งกัดริมฝีปากแน่นเบือนหน้าหนีอย่างไม่อาจทำใจ

กระทั่งใบหน้าของน้องชายที่ไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น บัดนี้ก็ไม่กล้ามอง

ร่างเพรียวกระตุกด้วยความตกใจเมื่อสิ่งแปลกปลอมสอดเข้าไปในช่องทางเบื้องหลังแบบไม่ทันได้ตั้งตัว มือที่ขยำผ้าปูที่นอนเปลี่ยนมายันบ่าอีกฝ่ายพยายามจะหลีกหนี แต่คานาเมะก็ตรึงร่างเขาไว้แน่นซ้ำยังเพิ่มจำนวนนิ้วที่รุกล้ำขึ้นตามลำดับ จนสุดท้ายเซโร่ก็สะอื้นออกมาด้วยความอัดอั้น ศักดิ์ศรีที่สูงส่งถูกทำลายย่อยยับ ตัวเขาเองถูกบังคับให้จำยอม

ใบหน้าที่ร้อนผ่าวถูกบังคับขืนให้หันกลับมารับจุมพิตที่อาบไปด้วยเลือดของตัวเอง อีกฝ่ายสอดลิ้นปนเข้ามากับเลือดที่ส่งผ่านริมฝีปาก ดวงตาสีม่วงหรี่ลงกับรสชาติคาวที่เกือบจะทำให้สติเขาเลื่อนลอย หยดเลือดสีแดงสดไหลล้นออกจากมุมปากกลิ้งลงเป็นทางถึงลำคอ คานาเมะถอนริมฝีปากออกจ้องมองร่างเพรียวที่สะบัดหน้าหนีเขาทันทีที่ได้สติ

แม้จะยินยอมให้กระทำ.........แต่ก็ไม่เต็มใจ............

"อะ...!!!"  กางเกงถูกกระชากออกไปอย่างรุนแรงก่อนที่คานาเมะจะนั่งแทรกลงตรงกลางแทนที่ เซโร่หันมามองเขาด้วยความตกใจเพียงครู่เดียวก่อนจะเบือนหน้าหนีดังเดิม

"....อึก.....อาาา....."  ทันทีที่ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปแทนที่นิ้ว เซโร่ก็กระตุกเกร็ง สองมือบีบไหล่เขาแน่น ริมฝีปากบางเม้มแน่นเหมือนกับจะไม่ยอมให้เสียงครางเล็ดลอดออกไปมากกว่านั้น

ยิ่งเห็นแบบนั้นฝ่ายกระทำยิ่งขัดใจ

ทุกการเคลื่อนไหวต่อมาจึงเต็มไปด้วยความรุนแรง ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดกรีดร้องอย่างสุดจะกลั้น แต่คานาเมะก็ไม่มีแม้แต่ความเมตตา อารมณ์ร้ายที่ครอบงำทำให้เผลอทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งหยาดเลือดของร่างเพรียวจะไหลออกจากบาดแผลที่ถูกทำร้ายเปื้อนผืนที่นอนเป็นวงกว้างคานาเมะก็ยังคงไม่รู้ตัว

น้ำตาไหลรินจากดวงตาคู่สวยชื้นแฉะมากมายกว่าที่เคยเห็นมา แต่ถึงกระนั้น........

 

.........เซโร่ก็ยังคงไม่มองเขา.............

คานาเมะส่งแรงให้แก่ร่างที่รองรับจนเตียงหลังใหญ่ไหวคลอนเป็นจังหวะ เสียงครางบาดหูปนมากับเสียงสะอื้นของคนไร้ทางสู้ กว่าจะสิ้นสุดเซโร่ก็เกือบหมดสติไปหลายรอบด้วยความที่ร่างกายอ่อนแอ

ดวงตาสีม่วงเหนื่อยอ่อนใกล้จะปิดทอดมองไปบนเก้าอี้นวมอีกครั้ง อิจิรุยังคงหลับ ใบหน้าที่ไม่ต่างจากเขาแม้เพียงนิดนิ่งสงบ ไม่รับรู้เหตุการณ์ใดใดที่เกิดขึ้นในห้องนี้ ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งเดียวที่เซโร่ต้องการ

ชายหนุ่มจ้องมองแววตาห่วงหาที่ร่างในอ้อมกอดมีให้แก่ใครอีกคนที่ไม่ใช่เขาก่อนที่จะสิ้นสติไปด้วยความเหนื่อยล้า คานาเมะกระชับอ้อมแขนให้แน่นเข้า กระซิบถามด้วยเสียงแผ่วเบา........เขาต้องทำยังไง...........

"ต้องทำยังไงถึงจะได้นายมาเป็นของฉัน?"

ไม่ว่าจะบังคับกันรุนแรงแค่ไหน.......ทุกสิ่งก็ยังไม่ใช่คำตอบ.........

.........แม้จะอยู่ในอ้อมกอด.........แต่ก็ยังไม่ได้ครอบครองแม้เพียงเศษเสี้ยว..........

............แล้วเขา ต้องทำยังไง.............?

To be con...

ถมขาวกันแต่พอประมาณ อิอิ

หลังพิมพ์ตอนนี้จบก็เกิดอาการ "นี่มันแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...หรือลูกหมาล็อตไวเลอร์ขาดความอบอุ่นกันแน่?"

อารมณ์ประมาณ อยากให้แม่(?)รัก แต่ตัวเองทำอะไรไม่เป็นนอกจาก กัด ฉีก ทึ้ง โอย ปวดหัว 

นี่ช้านทำอะไรลงไป 55555 ขออภัยแฟนๆท่านคานาเมะด้วยค่า

(ว่าแต่ เซโร่กลายเป็นแม่ไปแล้ว? ว๊ากกกกกกกก)

อ้อ จำได้ว่าเหมือนจะมีคนขอเมลล์เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ก็แปะไว้ท้ายหน้านี่เลยนะงับ อิอิ allro_under@hotmail.com

ขอบคุณทุกคนที่คอยทวงฮะ แล้วเจอกันตอนที่ 8

ปล. ช่วงนี้กำลังนั่งแต่งฟิคออริอย่างอ่อนจิตอ่อนใจ เนื่องจาก คิดอะไรไม่ออกเลย แต่ก็ต้องแต่งต่อไปเพราะเพื่อนวาดแฟนอาร์ตให้แล้ว แม่เจ้า ตอน 1 ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยนะเพื่อน!!!!